मृत्यूचे दुःख आणि जगण्याचा अर्थ

एका गावात एक कुंभार राहत होता. त्याची पत्नी अचानक आजारी पडून मरण पावली. तिच्या मृत्यूनंतर कुंभार पूर्णपणे खचून गेला. काम करणं, बोलणं, लोकांमध्ये मिसळणं हे सगळंच त्याने सोडलं. दिवसभर तो एकटाच बसून तिच्या आठवणींमध्ये हरवून जायचा.

एक दिवस गावात एक साधू आला. त्याने त्याला नुसतं बसून राहिलेलं पाहिलं आणि विचारलं, “का रे बाबा, असा का बसलास?”

तो म्हणाला, “माझी पत्नी माझं सर्वस्व होती. तिचा मृत्यू झाला आहे. आता जगण्यात अर्थच उरला नाही.”

साधू शांतपणे म्हणाला, “माझ्यासोबत ये.”

तो त्याला नदीकाठी घेऊन गेला. तिथे त्याने थोडी माती घेतली आणि एक छोटा दिवा बनवला. तो दिवा उन्हात ठेवून म्हणाला, “हा फुटू शकतो; पण त्यात प्रकाश देण्याची ताकद आहे.”

संध्याकाळी दिव्यात कापूस ठेवून तो पेटवला. मंद, पण छान प्रकाश पसरला.

साधू म्हणाला, “हा दिवा मातीचा आहे - जसा तू आहेस - फुटणारा; पण ज्या वेळी तो पेटतो, तेव्हा अंधार कमी करतो. तुझ्या पत्नीने आयुष्यभर तुला आधार दिला; आता तिच्या आठवणी प्रकाशासारख्या वापर, अंधारात बुडण्यासाठी नाही.”

कुंभार बराच वेळ शांत राहिला. मग म्हणाला, “मी तिचा प्रकाश विसरून फक्त तिची अनुपस्थिती पाहत होतो.”

दुसऱ्या दिवसापासून तो हळूहळू पुन्हा कामाला लागला. दु:ख संपलं नव्हतं; पण ते आता त्याला मोडून टाकत नव्हतं.

बोध :

दुःख पूर्णपणे नाहीसं होत नाही; पण त्याच्यासोबत जगायला शिकता येतं.

आठवणी वेदना देऊ शकतात; पण त्या प्रेरणाही बनू शकतात.

सावरणं म्हणजे विसरणं नाही; अर्थ शोधणं आहे.