दगड फोडणारा कारागीर आणि मंदिराचा कळस

एका गावात एक भव्य मंदिर उभारण्याचे काम सुरू होते. दूरदूरच्या भागातून कुशल कारागीर, मजूर आणि शिल्पकार या कामासाठी आले होते. पहाटेपासून संध्याकाळपर्यंत हातोडा आणि छिन्नीच्या आवाजाने संपूर्ण परिसर दुमदुमत असे. एक प्रवासी त्या ठिकाणी आला. त्याने पाहिले की अनेकजण मोठमोठे दगड फोडत होते. त्याला कुतूहल वाटले. तो पहिल्या कामगाराजवळ गेला आणि विचारले, "तू काय करत आहेस?" तो नाराज चेहऱ्याने म्हणाला, "दिसत नाही का? दिवसभर दगड फोडतोय. पोटासाठी हे कष्ट करावे लागतात." प्रवासी पुढे गेला. दुसऱ्या कामगाराला तोच प्रश्न विचारला. तो म्हणाला, "मी माझ्या कुटुंबासाठी पैसे कमावतोय. मुलांना चांगले शिक्षण द्यायचे आहे. म्हणून हे काम करतो." प्रवासी पुढे निघाला. त्याला तिसरा कारागीर दिसला. त्याच्या चेहऱ्यावर घाम होता, हातांना फोड आले होते, पण डोळ्यांत विलक्षण तेज आणि चेहऱ्यावर समाधान होते. प्रवासी म्हणाला, "तू काय करत आहेस?" तो हसला आणि म्हणाला, "मी फक्त दगड फोडत नाही. मी असे मंदिर घडवत आहे, जिथे हजारो लोक येतील, प्रार्थना करतील, मनःशांती मिळवतील आणि पुढील अनेक पिढ्या या वास्तूचा अभिमान बाळगतील. माझ्या हाताचा प्रत्येक घाव भविष्यातील इतिहास घडवत आहे." प्रवासी काही क्षण शांत राहिला. तिघांचे काम एकच होते, साधने तीच होती, कष्ट तेच होते; पण विचार वेगळे होते. वर्षे लोटली. मंदिर पूर्ण झाले. हजारो भाविक तेथे येऊ लागले. त्या भव्य मंदिराच्या कळसाकडे पाहताना कोणालाही त्या कारागिरांची नावे माहीत नव्हती; पण त्यांच्या कार्याचा ठसा प्रत्येक दगडात जिवंत होता. त्या मंदिरात एक वयोवृद्ध गुरु आपल्या शिष्यांसह आले. त्यांनी शिष्यांना सांगितले, "यश हे कामाच्या प्रकारावर अवलंबून नसते; ते कामाकडे पाहण्याच्या दृष्टिकोनावर अवलंबून असते. जो माणूस फक्त मजुरी पाहतो, तो थकतो. जो जबाबदारी पाहतो, तो टिकतो. पण जो ध्येय पाहतो, तो इतिहास घडवतो." आजच्या जीवनातही हेच सत्य आहे. एखादा विद्यार्थी फक्त परीक्षेसाठी अभ्यास करतो, तर दुसरा आयुष्य घडवण्यासाठी ज्ञान मिळवतो. एखादा कर्मचारी फक्त पगारासाठी काम करतो, तर दुसरा आपल्या कामातून समाजाला मूल्य देण्याचा प्रयत्न करतो. एखादा उद्योजक फक्त नफा कमावतो, तर दुसरा रोजगार निर्माण करून अनेक कुटुंबांचे जीवन उजळवतो. फरक कामात नसतो; फरक विचारात असतो. जीवनात अनेक वेळा आपल्याला असे वाटते की आपण करत असलेले काम खूप छोटे आहे. पण लक्षात ठेवा—समुद्र हा असंख्य छोट्या थेंबांनी बनतो आणि भव्य इमारत एका छोट्याशा विटेपासून उभी राहते. प्रत्येक दिवस, प्रत्येक प्रयत्न, प्रत्येक घामाचा थेंब आणि प्रत्येक प्रामाणिक कृती आपल्या भविष्याचा पाया मजबूत करत असते. कधी कधी यश उशिरा मिळते. लोक आपल्या मेहनतीची दखल घेत नाहीत. कौतुक होत नाही. पण निसर्गाचा नियम असा आहे की बी पेरल्यानंतर लगेच फळ मिळत नाही. आधी मुळे मजबूत होतात, मग रोपटे वाढते आणि त्यानंतरच फळे लागतात. म्हणूनच परिस्थिती कितीही कठीण असली तरी ध्येय सोडू नका. संकटे तुमची परीक्षा घेतात, पण तीच संकटे तुमची ताकदही वाढवतात. ज्याच्या मनात ध्येय असते त्याला अडथळे दिसत नाहीत; त्याला फक्त संधी दिसतात. स्वतःवर विश्वास ठेवा, सातत्य ठेवा आणि प्रामाणिकपणे काम करत राहा. आजचा संघर्ष उद्याच्या यशाची पायाभरणी करत असतो.

संकलित -